Knorren van genot

Met mijn kletsnat gemaakte piratenlap onder mijn helm houd ik het hoofd koel.

Nou ja, relatief koel dan.

Dit klimaat maakt me traag en het lijkt of ik ook langzamer denk.

Vanuit hotel Mykonos fietsen we de golvende weg landinwaarts naar het minieme dorpje San Francisco. Een 16e-eeuws kerkje is daar het middelpunt. We nemen de tijd voor het overal knullig gerepareerde asfaltweggetje.

Ouderwets lekker liggen ergens kolossale varkens diep in de rode modder en een riant grote wei met sappig lang gras is hun toebedeeld. 

Hoe idioot is hier deze omgekeerde wereld: de meeste mensen leven hier op een veel lager niveau dan wij, maar de varkens hebben het weer ideaal.

Behalve de muren bestaat de rest van het kerkje uit hout. Alle beelden, altaren en versierselen lijken een mix van westers, katholiek interieur en indiaanse gestyleerde ornamenten.

Flitsen verboden, gebieden A4-tjes overal. Annelies knipt dan ook enige plaatjes zonder bliksem onder het toeziend oog van een inheemse bewaakster.

Enne,....ook je mobieltje uitzetten, he! Zo melden de kerkbanken.

Van mobieltjes zijn er hier meer dan bananen. Iedereen die even stilstaat, tuurt op zijn glimmende schermpje. Wie denkt voor oude cultuur te komen, moet naar de lokale markten.

Het is lunchtijd, dus stoppen we bij een eettentje. Die zijn het leukst. Een paar tafeltjes van hout of plastic bieden een handvol eters plek. Wij worden met de gebruikelijke verbazing binnengehaald en neergezet. Met  het woord "Holanda" identificeren we ons.

 

Moeder staat achter een keukenloket van waaruit ze de borden aanreikt.

Al aanwijzend en met een mix van Engelse en Spaanse woorden bestellen we rijst, bonen, kip en varken.

Varken op het bord heeft hier ook onze ouderwetse ingrediënten: veel spek, bot, kraakbeen, pezen, zwoerd en dril. Het is een dikke plak van een gelukkig moddervarken en dat proef je.

Ik knor van genot...

 

Vertrouwen hebben dat het goed komt!

"Vertrouwen is de basis van motivatie", zegt de ene vrouw met dubbele tong tegen de andere, wanneer wij uitgeblust van treinreis Rotterdam-Schiphol-Antwerpen in het eetcafé zitten. "Ja dat is zo",  zeg ik en neem ook nog maar een slok van mijn Belgisch biertje. Dit is een waarheid als een koe.

Als je geen vertrouwen hebt in dat het goed komt, moet je niet niet zo op reis gaan:
-we kunnen thuis niet inchecken omdat we via België reizen. Daarom krijgen we rotplaatsen in het midden in een rij van vier. We voelen ons haringen in een ton. Er wordt omgeroepen, dat er nog comfort stoelen vrij zijn. Nou wij willen wel bijbetalen voor ruimere plaatsen. Maar wat schetst onze verbazing. De KLM-stewardess biedt ons een andere plek aan. We krijgen drie stoelen voor ons tweetjes. En zo reizen wij heel luxe 12 uur door de lucht. Ik wil eigenlijk het vliegtuig nog niet uit, want ik heb het einde van ' The most wanted man' van Anton Corbijn nog niet gezien.
-voor de bagage karretjes op het vliegveld in Panama moeten we 6 dollar betalen. Ik trek met een brede glimlach de eerste zes van onze honderd 1 dollar biljetten uit mijn portemonnee. Man blij en ik blij
-de fietsdozen zijn kapot, maar onze fietsen niet
-er is niemand om ons op te halen op het vliegveld, maar we bereiken voor het donker op de fiets ons hostel, ons Spaans is toereikend om een koud biertje (Cerveza) te bestellen en de fietsen kunnen ook  hier binnenslapen
                                 
-op de eerste fietsdag is er op het juiste moment een markt voor een fruithapje en zijn we binnen voor een tropische regenbui, wij zitten hoog en droog.

-het zwembad van hotel in Panama is leeg, maar de bedden slapen heerlijk en de wifi is snel (wat wil een reiziger nog meer)

-we overleven de ochtend-, middag- en avondspits door sloppenwijken, moderne stad en over snelwegen. Het verkeer gaat stilstaan, er wordt gezwaaid en getoeterd. We fietsen tegen het verkeer in, slalommend langs kraters, plassen, loslopende honden, stenen en vuilnis.

 

-we drinken fruitsapjes van 1 dollar (leve de super diarree pillen uit Marokko) en zitten op stoepjes te genieten van het voorbij lopend volk

-omdat ik een Genius-member ben bij booking.com hebben we voor een klein prijsje een super-de-luxe hotel in het moderne Panama (met zwembad met water) 

 -weather.com voorspelt 4 dagen thunderstorms (hoe vaak moet ik Peeetje nog zeggen, dat hij het weerbericht nergens ter wereld moet geloven), maar er valt slechts een enkel buitje, de lucht is zelfs strakblauw en we zien twee regenbogen
-de weg door Panama is niet fietsvriendelijk. Voor 28 dollar mogen fietsen, 10 tassen,  PedalPeter en AnneFiets in een airco-bus mee naar Santiago (250 km).  Tijd over om op ons dooie gemak het Panama-Kanaal te bezichtigen waar juist een schip uit Rotterdam door de sluis gaat en we nogmaals naar ons favoriete plekje, de vismarkt gaan! We genieten van het contrast van de oude en nieuwe stad

Ook op de vismarkt moet je op je beurt wachten

- en als kers op de appelmoes verorberen we na een relaxe busrit een heerlijke prut bij Van der Valk,  we worden zelfs ontvangen door mevrouw Van der Valk herself!

Carpe Diem!

 

Van alles wat!

Panama is een veilig land,

 de elektriciteit is prima op orde

en ze hebben maar een kanaal!

Gierig

Gieren op het dak van de Panamese vismarkt.
Liefdevol knabbelt een gierenpaartje bij elkaar de resten rotte vis uit de hals...

Wat er niet is

Aangezien, zoals per e-mail beloofd, niemand op Panama-airport met een bord VAN DE LOUW klaarstond, sleutelden we de fietsen zelf in elkaar en dachten de 2 km naar het besproken hostel vlot voor de avondval te overbruggen.
 "Vlot" wordt in Panama echter continue gedwarsboomd, doordat haast niemand Engels spreekt, vele "hotels" alleen de naam "HOTEL" dragen en de meeste straten geen naambordjes hebben...
Vijf keer vragen hielp ons aan de eenvoudige, maar schone bedden. De in de kamerhoek wonende tropisch grote duizendpoot hebben we die nacht maar laten zitten.

 

De volgende ochtend mengden we ons in de dieselende verkeerschaos.  Panama lijkt maar één verkeersregel te kennen: Waar is er plaats op de weg?
 Het "go-with-the flow-principe" is daarom het veiligst voor fietsers. Wel dien je tevens te letten op ontbrekende putdeksels, velgbutsende steenrichels en opdringerige bussen.
Verder heeft iedere auto een machoknop: de claxon. Het getoeter betekent:  "pas op, ik kom eraan, let op."
Is het dan gevaarlijk hier?
Annelies en ik vinden van niet. Je moet gewoon je deel opeisen.
Met verstand.
Dat wel. Maar dan krijg je plek ook.
Als die toeteraars zich verbazen over onze brutaliteit komt het helemaal goed.
Lukt ons morgen weer.

Knappe KLM

De KLM is fantastisch! Zij bieden financiële reissluipwegen aan via Antwerpen-Schiphol om met méér kilometers en méér vervoermiddelen voor mìnder geld te reizen. Dat is prijspolitiek en simpele consumenten als wij snappen dat niet, maar pakken die aanbieding dan weer wel.
Zo ook de "fiets-meeneem-regels". Fietsdoos en gemaximeerd gewicht verplicht, alsmede 100 euri enkele reis. Hebben we voor onze trapspeeltjes over.
Aangekomen op Panama-airport blijkt Annelies' doos overal ingedeukt, vol met gaten te zitten, bij de mijne is de bodem zó doorweekt en verfladderd, dat de fiets er uit valt.
Geschrokken fileren wij kartonnen restanten, inspecteren wij de spaken, derailleurs, kabelgeleiders en velgen op rampzalige afwijkingen.
Niets van dat al!
Knap staaltje van de KLM: voorgeschreven fietsbagage maltraiteren en dan zorgen dat er onbeschadigde fietsen uit komen.

Nog twee nachtjes slapen!

Terwijl buiten de kleurrijke vogels van Happy Village lekker smikkelen van de vetbollen, mag mijn fiets binnenslapen. Even controleren of bloggen op Ipad nog gaat........